Het beschermd stadsgezicht is niet de oplossing, daadkracht wel
In navolging van Beter voor Dordt mengt ook de PvdA zich in de discussie over bebouwing op het Eiland. Op de website van de PvdA is te lezen dat de partij haar vraagtekens zet bij de aanvraag van het college om meer gebieden de status ‘beschermd stadsgezicht’ te geven. De PvdA roept op tot een discussie over het nut van de status. Hulde, PvdA. U ontvangt mijn digitaal applaus en ik reageer met enthousiasme op uw oproep, want de twijfels van uw partij zijn meer dan terecht.
Het beschermd stadsgezicht. Het klinkt zo mooi. Het ontketent euforische gevoelens bij eilandbewoners die zo trots zijn op hun mooie, historische Dordrecht. De term geeft bijna een aanleiding om achterover te leunen en te verzuchten: eindelijk, bescherming tegen de gewetenloze sloopkogel en visieloze zesjesplannen. Bijna.
Wassen neus
Het beschermd stadsgezicht is namelijk een schoolvoorbeeld van een wassen neus. Symboolpolitiek. Slap. Inhoudsloos. Hooguit een miniem extraatje. Ik verklaar mij nader. Want hoe zit dat beschermd stadsgezicht in elkaar? Het zijn slechts een paar kreten in de Monumentenwet die het beschermd stadsgezicht bespreken. De gemeenteraad krijgt de verplichting om een bestemmingsplan met een beschermende strekking vast te stellen. Wat die beschermende strekking dan is en wanneer een bestemmingsplan voldoende bescherming biedt, daar is niets noemenswaardigs over geregeld. De invulling daarvan is overgeleverd aan de welwillendheid van het stadsbestuur. En daar zit nu precies de kern van het probleem. De littekens van de besluitvorming die deze welwillendheid heeft veroorzaakt zijn nog steeds pijnlijk zichtbaar.
Tot hier en geen visieloos plan verder
Om het historische hart van Dordrecht te beschermen is de status van beschermd stadsgezicht helemaal niet nodig en bovendien misleidend. Het creëert een illusie dat een gebied afdoende beschermd is. Wat is dan wel de oplossing? Een diepgaand besef dat wat we in Dordrecht hebben uniek is, bescherming verdient en vervolgens handelen naar dat besef. Een krachtige vuist op tafel door het stadsbestuur: tot hier en geen visieloos plan verder. Status is geen oplossing, daadkracht wel.
Teveel is verloren, maar er is nog genoeg te beschermen
Een bestemmingsplan dichttimmeren kan ook zonder het vingertje vanuit het Rijk met de mededeling: maakt u maar een beschermend bestemmingsplan. Zeker nu ook de welstandsregeling op de schop gaat en er vanuit het huidige bestemmingsplan nog steeds een grote sloopprikkel uitgaat, zijn titeltjes en statustoekenning wel het laatste waar men mee bezig moet zijn.
Volksvertegenwoordiging, stadsbestuur, trek de verantwoordelijkheid van het behoud van historisch Dordrecht naar u toe. Uw bevolking is welwillend, maar machteloos. Teveel is verloren, nog genoeg valt te beschermen. Doe het dan wel goed.
Eline van der Vorm
Stadsberaad.nl
